Nche fit tardu ma pro su cumissàriu Scatu non fit finida. In un ateru aposentu bi fit arrimadu Vitoriu Ruju.Issu puru fit isetande pro su pòrrogu.
Lu fachet mutire e s'omine intrat, nigheddu, cun una cara de trumentu. Artu e grussu, unu zigante, aiat sos lineamentos arterados dae s'inchietudine. Fit bestidu elegante comente fit andadu a sa festa de sos Perta-Macupissas.
Istringet sa manu a su cumissàriu, chi conoschiat, puru chi non esserent semper a tratu. Si falat in una cadira e cumintzat su pòrrogu.
- Mi perdonet, ma sas dimandas lias depo facher, mancari l'ant a parrer ecante indiscretas. M'est dovere. Niat, comente mai fit in carrera de Reina Elena a cuss'ora, a parte s'amichentzia chi at cun su secuestradu, su sennorinu Bennardu?
- Ma tando est cosa tzerta chi si tratat de secuestru?
- Perdonet, ma est mezus chi rispondat cun ordine a sas dimandas. Sos contos lo lassamus a pustis.
- At resone, sennor cumissàriu. Li poto narrer chi non fipo inibe pro una visita usuale a s'amicu. Cherjo narrer non fipo in cue pro cumbinassione. Est chi cun totu sa familia de sos Macupissas abamus detzisu de andare paris a su tzinema. Fimus ghirados dae s'Alighera, chi fimus in bisita ca est naschida una pitzinna noba a s'amicu. Conosco a Bennardu e a Maria dae largos annos.-
E fatu fatu ch'at contadu s'andada a s'ispidale, sa bisita e sa ghirada totu paris a domo de sennora Irene.
- Bennardu aiat detzisu de nche remonire a domo sua sa betura e ego depia colare cun sos connados a nche lu picare, ca sa mama e sa jaja si cheriant tratenner in sa domo ch'ant in carrera de Roma.
- Comente mai fit solu in cuss'ora? Non depiat andare cun sos connados de sennor Bennardu?
- Zustu, ma issos depiant sichire cun atera betura.
- Ah! Mi contet totu sos particulare de comente s'est moghidu dae carrera de Roma e comente est arribadu a cussa de Reina Elena. Cada particulare podet esser importante pro sas indazines.
- Est su chi li fipo contande. Dae carrera de Roma nos semus moghidos paris cun Bennardu: issu a domo sua e ego a domo a nche colare a muzere mea chi non cheriat prus benner a tzinema, a s'urtimu mamentu si fit isbortada. Ite apo a aer perdidu? Duos o tres minutos. Cando apo imbucadu carrera de Reina Elena mi so sapidu una alfasud chi mi fit benende de fronte; ma in cussu mamentu e totu at cambiadu caminu e s'est aviada in su gurutu de Quadrio, andande in sensu proibidu.
- Su colore de sa machina. At bidu de ite colore fit sa betura?
- Eja; fit un'alfasud de colore arantzu. Unu colore istrambu pro una machina. In Macumele non d'apo bidu mai.
- Sicuru chi fit de colore arantzu?
- Sisse, sennor cumissàriu. Fit de colore arantzu, ma prus ruja chi non groga. L'apo bida bene ca l'apo illuminada cun sos faros in s'atu chi fit imbucande in su guturu de Quadrio.
Sa betura de cussos zovanos chi sunt essidos pac'ora, non bi fit; ma deretu apo intesu sas sirenas de sas beturas bostras chi fint suprinde. Cando est arribadu isse, ego fipo falande dae sa machina, chi aio in pessu firmadu oru oru de su coladorzu a pedes. No apo ateru de narrer.
- Cosa de non creder!
- It'est de non creder?
- Totu. Mi niet, a it'ora est moghidu dae domo de sos Macupissas?
- A sas nobe e carchi minutu.
- Ite tempus at impreadu pro arribare dae carrera de Roma a domo sua e dae ibe a carrera de Reina Elena?
- Si b'apo postu tres minutos est meda.
- Chircamus de facher unu suntu. Isse cun sennor Bennardu bos sezis moghidos a sas nobe.
- Sisse, a sas nobe. Aiat pompiadu su relozu pro mi securare chi fimus in tempus pro s'urtimu ispetaculu.
- Bene. Tres minutos a pustis, sennor Bennardu at artziadu sa saratzinesca. Ponimus chi tres minutos a pustis, isse fit firmande sa machina in cue oru oru e su delitu fit cumbinadu. Si pro azunta nche dobamus su tempus de pesare sa serranda e intrare pro allugher sa luche, su chi restat est pacu a beru. E in cussos pacos secundos l'ant tentu, nche l'ant tiradu a intro de s'alfasud e sunt isparidos.
- Li paret possibile?
-Possibile, possibile est. Est sutzessu, b'at pacu de fortzicare. S'alfasud chi at imbucadu su guturu de Quadrio si nch'at picadu s'amicu suta sos ocros suos matessi. Non s'est sapidu cantas pessones b'aiat in sa betura?
- Mi sunt passidas duas.
- Sicuru est chi non fint de prus?
- Pro chi m'isfortze non mi nd'amento prus de duas. B'apo pessadu totu su tempus.
- E in sos sediles de secus, chie b'aiat?
- No amento de aer bidu a nemos.
- Fit zente carotada? Nessi custu si l'at a amentare.
- De carotas non mi nde so segheradu; petzi una bisiera amento.
- Unu bonete a bisiera o unu passamuntagna a bisiera?
- De securu non poto narrer.
- Est sicuru chi non zuchiant carotas in cara?
- Mi paret propiu chi non nde zuchiant.
- Sennor Ruiu, non si tratat de parrer o non parrer, la zuchiant o non la zuchiant. Si rendet contu ite cheret narrer?
- Depo narrer chi no.
- Non podet esser prus pretzisu?
- Prus de custu non li poto narrer.
- Duncas non fint carotados.
- Namus chi est gai.
- E fint duos.
- Nd'amento duos.
- B'at chie at naradu chi fint de prus.
- Non lu poto cunfirmare.
- Apo cumpresu. Si b'aiat un'atera pessona podiat esser abassiada in palas e fit mantenende bassu su sennorinu, pro cubare s'unu e pro si cubare s'ateru. Si apuramus chi est beru su chi isse at contadu, nde podimus tirare carchi concrusione. Fint chene carota: cheret narrer chi non los podiat conoscher nemos, bastet chi no esseret un'istrùssia pro non dare a pessare a chie los podiat bier. E si non fint carotados, podet cherrer narrer chi non fit zente de inoche e ne mancu de fùrriu. Auguro a su sennorinu chi siet goi, ca si nono, si la passat male. Cumprendet a ite bisonzat de esser pretzisos in sa depositzione? Una paragula podet sumire chentu sinnados.
- Lu cumprendo, ma non poto narrer de prus. Mi rendo contu chi s'ipotesi sua est plausibile.
- Isse istudiat antropolozia culturale, no?
- Sisse. Est annos chi mi nde so interessande.
- E tando ischit chi in sa sientzia sua cussu "plausibile" b'istat totu intregu; in s'arte nostra no. Una cosa o est o no est. Pro nois no esistit su fortzis, sende chi sas ipotesis las fachimus nois puru; ma como depimus andare a in antis e li depo facher ateras dimandas.
- Bastet chi li pota rispondere, niet.
- In custos urtimos tempos, sennor Bennardu aiat manifestadu carchi timoria?
- Suspetos no, ma sa timoria de esser secuestradu la teniat. Antis su cumportamentu suo pariat propiu de unu chi timat chi nche lu pichent dae unu mamentu a s'ateru. Dae cando aiant secuestradu a Luca Locci non si sentiat securu mancu in domo sua. No essiat mai solu. Chircabat semper cumpannia. Si sentiat tentadu. Non colabat prus mancu a sa Radiu Macumele, sende chi est su presidente.
- At mai manifestadu carchi suspetu? At contadu a bortas de minetas?
- Fit suspetosu de totus, mescamente de zente mai conota; ma de nemos in particulare.
- Sos pastores de sas tancas suas?
- Non credo chi mancu lo aeret conotos; a su nessi, non nde chistionabat mai, si no est pro si lamentare chi sas terras non rendent prus, dae cando b'est sa leze De Marzi-Cipolla. Su bridicu s'interessabat de sas cosas de campu e de monte. E pustis mortu issu, sa mama. Isco chi sos afarios non l'andabant prus bene che a in antis.
- Custu l'ischimus. Est ateru chi non cuadrat custu sero. Podimus narrer chi sennor Bennardu fit in pessu ghirande dae s'Alighera e isse lu cunfirmat. Chie ischiat, foras de isse, de custu fatu? Chi esseret foras, podet esser patzificu a s'ischire, ma chi ghirabat oje?
- Tzertu non fit difitzile a ischire chi fit fora, ma fintzas chi ghirabat; non bi cheriat meda; bastabat de punterare sa domo sua.
- E sennor Sirigu ...
- Oh no; issu? Poveritu. Est derrutu. No est mancu chèrfidu benner a inoche. Fit s'amicu prus caru chi aiat Bennardu. Non credo chi iscat o apet bidu prus de su ch'apo bidu ego. Custu secuestru non si l'isetabat de tezertu, ca de secuestru si tratat, beru?
- Pro como depimus narrer chi eia. Sos modo sunt cussos tipicode de unu sequestru. Ma non s'ischit mai. Fortzis su sennorinu aiat inimicos,chiisse non conoschet. Ite podimus narrer?
- De custu non nd'isco propiu nudda. Ite cheret chi li niet?
- B'at pacu ite azungher. Ma si cussos fint chene carotas, cumprendet, sa cosa si fachet pesante. Ite cheriant? Dinare o s'omine? Su sennorinu fachiat carchi trasmissione in su radiu. Fotzis at tocadu interessos chi non depiat ...
- No isco nudda e no isco ite pessare.
- Andat bene. Su pòrrogu est finidu. Podet andare. Si amus bisonzu lu mutimus.
-Semper a ordine, sennor cumissàriu.
- Cumissàriu, su verbale. B'at de firmare su verbale.
- Zustu. Mi nd'ismentico semper.
S'agente lu leghet, chene mancu nche lu dobare dae sa machina. A pustis su cumissàriu li nat.
- Cunfirmat totu o at carchi cosa de azungher? Ite dia narrer, un'amore secretu de sennor Bennardu? A borta custas cosas ispinghent un'omine a fachet su chi mai si pessabat. O chi apet apidu carchi ribale in amore. Sa sennora Maria, a bachiana, e galu como,passat pro esser una bella femina e est possibile chi l'apent chircada in medas...
- No mi resultat nudda de su chi m'est condtande. Sennor cumissàriu, it'est pessande a carchi vindita?
- La depèimus pessare totus, ca totu est possibile. Depimus indagare in cada diretzione, est s'arte nostra.
- A mime propiu non risultat fatu de su zenere.
- Bene, bene. Firmet e si nche ghiret. Si si moghet dae bidda nos abertat. Un'aurtmia dimanda, ca la faco a totus: diat essser a tretu de reconscher calicuna, nessi in fotografia?
_ Non credo propiu. Su caminu fit a s'iscuru e totu est sutzessu gai in presse.
- Ma isse los at illuminados cun sos faros?
- Zustu, ma in cussu mamentu aiant gia bortadu in su guturu de Quadrio. Non m'ant dadu su tempus.
- Depo verbalizare totu?
- No est su bisonzu, Iscrive e bia chio non est a tretu de los poder reconoscher.
- Andat bene - e s'agente iscrivet s'urtmia riga.
Isfilat sa oira de fozos chi aiat postu in machina, lo separat unu pro unu e los fachet firmare.
A cussu puntu Vitoriu Ruju fit liberu de si nch'andare e si nch'andat.
- Cumissàriu, depo ponner atero fozo in machina o la serramus inoche?
-Serrala serrala. Non t'abizat it'ora est?
In cussu intrat un'agente, suprinde dae su tzentru de trasmissione-
- Cumissàriu, un'omine chi non s'est declaradu at indissiadu un'alfasud de colore aranzu, targada Nùgoro colande in Santulenardu.
- In Santu Lenardu naras?
- Sissde, su cumissàriu, in Santu Lenardu.
- E bois b'azes cretidu? Si s'alfasud fint in Santu Lenardu, ego so in Grecia. Dae su guturu de Quadrio, s'unicas essida est a su Cursu e dae cue a Nugoro o a Casteddu.
- Nosse, sennor cumissàriu. Dae su Guturu de Quadrio est possibile a nch'essire in su caminu chi andat deretu a Santu Lenardu.
- Su colre est cussu, ma sa targa no est cussa.
- La podent aesr cambiada.
- Custu puru est beru. Dae meda l'at bida?
- Un'ora e passa.
- Mandabi zente pro nos securare; ma si fit issa non s'at a esser pipada in cue.
In domo de sos Macupissas, ub'istat sas sennora Salinas, b'aiat apidu pasu. Sas, amicos e parentes fint a s'andalitorra. Petzia a tardu mannu lo aiant lassados in su dolore issoro. Sa sennora fit falada in una poltrona, dispisrarada a curtzu de su telefono. In s'isetude una mutida.
Cando est arribadu Vitoriu los at acatados gai. Est andadu a si seder a curtzu de issa, chi lu pompiabat cun ocros de prantu e disisperu.
- Maria:- Li nat.
- No ischit galu nudda e cras b'at de andare a nche la ghirare a Macumele, povera fiza.
- Non bos preocupedas pro custu, B'ando ego. No isco comente apo a facher a biazare cun issa chene li narrer nudda. E ite at a pessare non biende su maridu.
- Chirca de la preparare. Cun cautela. Non t'anat a mancare sas paragulas. Ma como bae, Muzere tua est in pessamentu. Oramai ischit totu. Fit inoche pac'ora. Bae ca t'est isetande. Nos bidumus cras.
E Vitoriu si nche ghirat, istracu e mortu e deretu s'est postu a letu. Ma in domo de sos m
Macupissas, pacu b'ant dormidu. Chie imbaradu a sa mesa, chie in sa cadira e chie in sas poltronas. Cussu non fit dormire, cun sos ocros a s'aperi e tanca.
E su manzanu, chitulanu nche suprit su comissàriu. Non fit cosa de mutire a casermas sos familiares de sa pessone mancante.
Lu fachent intrare a un'aposenteddu bene amobiliadu cun mobiles chi pariant anticos e cun carchi pintura in sos muros. Lu fachent seder in una cadira e sa sennora Salinas s'imbolat in un otomana.
- Sennora, li depo facher unas cantas dimandas. M'est pretzisu. Chirchet de mi rispondere in taca. Cada particulare podet esser importante.
- Ja l'isco. Est su dovere suo. B'apo a provare. Niet puru, su maressa'; o, perdonet, sennor cumissàriu. Ego pacu m'intendo de divisas e cunfundo unu maressallu cun unu cumissàriu.
- Non b'at importu. Mi niet, prus a prestu: li risultat chi su fizu aeret carchi inimicu?
- Inimicos? Ch'isca ego no. Non poniat su pede a una furmica. Issu za fit bonu.
- Supra de custu non b'at duda peruna. No est custa sa chistione. Ma est issa chi conoschet bene sa bida de su fizu; a bortat in zoventude...
- No,no. Mai. Non fachiat male a nemos. Mai una briga...
- Sennora, non ponzat fatu a sos pessos suos e chirchet de rispondere a sas dimandas chi li faco.
- At resone, mi perdonet. Biet comente so.
- Za lu so biende. Mi niet: cantas amoradas at apidu su fizu, in antis de si cojubare, cherjo narrer.
- Ch'isca ego, petzi Maria, chi a pustis at isposadu.
- Non so nande de isposas, ma amoronzos gai ...
- Ite cheret chi li niet? Amoraduras gai, de pacu impinnu. Sos zovanos za s'ischit comente sunt. S'amorant e si lassant chene chi nois nd'ischemas nudda. Mai nudda de seriu.
- No est chi nd'apet apidu calicuna chi fit diferente dae sas ateras? Una cumpanza de iscola, carchi fiza de amicu de familia.
- Fortzis Tzicanzela, una cumpanza de istudios. Ma non fit mancu cussa cosa seria.
- Lasset perder su chi paret a issa e mi niet, cuia est?
- E ite importat? Sunt abarrados semper amicos. Est una cosa de tempos colados. Ite importu b'at?
- Podet esser importante. Non podimus lassare perunu indìssiu. S'amentet ch'est in zocu sa bida de su fizu.
- Ma ite cheret chi bi potat intrare Tzicanzela cun su ricatu de Bennardu?
- Non s'ischit mai. Un'amore est un'amore e, sicunde comente l'ant truncadu, podet lassare rastos malos in s'animu.
- O no. Tzicanzela est una pitzinna discreta, bene educada, de bona familia. Su babu est pastore, ma sa familia est sèria.
- Totu custu andat bene. Ma ite li tocat a sambenadu? Istet tranchilla. Amus a esser discretos e amus a impreare totu sa cautela chi bi cheret. Sa zovana no at a benner a ischire nudda de totu custu.
- Est de Lanus, fiza de Pera Murja, unu pastore chi aiat sas pasturas a curtzu a sas tancas nostras. Ant istudiadu paris cun Bennardu in Tatari. Issa non s'est laureada e cun Bennardu si sunt lassados luego. Aiant interessos diferentes.
- Sicura chi non si sunt prus adobiados?
- Cumissà', ite cheret narrer? Bennardu no at mai traitu sa muzere. Cun mecus aiat meda cunfiantzia e non m'at mai cubadu nudda. Nudda de su chi est pessande bostè. Bennardu si la colabat in domo. No aiat ateru interessu si no est su radiu.
- Zustu, su radiu: ite raportu aiat cun su radiu?
- Bennardu est su presidente de su sotziu.
- Custu andat bene, ma ite ateru fachiat in su radiu. A bi traballabat?
- Bennardu no aiat de traballare. A bortat interveniat a cumentare sas notissias. Unu corsivista fit, comente si narat in limbazu zornalisticu.
- Custu est su puntu. Podet aer ofesu calicunu. Issu fit su criticu de sas malafatas de sa comuna, de sas lotizatziones de sos terrinos frabicabiles, de postos in comuna e in s'indùstria. A bortas si ferit prus faveddande in zenerale chi non chircande a custu o cuddu. E credo chi apet tratadu peri de cusrtos secuestros e no est istatadu meda timorosu. Su de narrer lu narabat.
- Custu podet esser, ma istabat bene atentu a no ofender sa zente.
- A bortas paret gai e b'at semper calicunu chi la cumprendet diferente.
- Non resesso a cumprender ite bi potat intrare totu custu.
- Non lu cumprendo mancu ego, ma non s'ischit mai. Nois depimus sichire cada rastu. Una cosa chi oje paret chene sensu, cras, sicunde andant sa indazine podet esser importante a cumprender.
Un'atera cosa. Isco chi paret indiscreta, ma sa dimanda lia depo facher. Sa nura est una bella pitzinna. In anti de si cojubare at amoradu cun atere o est istada chircada da atere, zente de importu?
- Custu lu poto escluder deretu. Fit una pitzinna seria. Mai una paragula mala, mai una calùnnia.
- Non cheria narrer custu. A la narrer crara crara, no apet apidu carchi ispasimante; calicudu chi la cheriat a per fortza e si nd'at apidu una corcofica manna, puru chene neche de sa nura?
- Custu non lu poto ischire.
- Lu cumprendo. Mi niet, issa at mantersu semper unu bonu tratamentu cun sa nura. Cherjo narrer b'andat a ispissu a domo sua.
- Custu semper. Inter nos s'acordu no est mai mancadu. Si podet narrer chi su fizu mascru l'apemas pesadu paris. Como in domo de sa jaja.
- Cheret narrer chi conoschet bene sa domo issoro, fintza sas bestes e sa biancheria.
- Custu lu poto garantire.
- Nde fipo cumbintu.
In su mamentu, su cumissàriu bocat dae sa bùssia, chi zuchiat semper in fatu, un'imbolicu. L'isbolicat e nche tirat unu mucadoreddu. Fit totu afrunzeddadu,. Liu presenta e li dimandat:
- At a conoscher custu mucadoreddu. Non lu tochet, ma lu badiet bene. Non mi paret difitzile a lu reconoscher. Podiat apartenner a su fizu.
Sa sennora lu badiat bene e deretu rispondet:
- Lu escludo chene duda peruna.
- Non si lasset picare dae sa presse. Lu miret bene. Est importante.
- It'est, de sos bandidos?
- Mi niet petzi si lu conoschet.
- No, no est de Bennardu. Conosco bene cada capu de bestiàriu chi tenet.
- Andat bene. Cun custu est totu. No apo ateru de li dimandare.
- Ite b'intrat cun su ricatu de fizu meu unu mucadoreddu?
- Fortzis nudda. Ma non podimus trascurare nudda; totu inoche. Mi podet mutire su sennor Sirigu?
-Deretu.
Essit e mutit a Sirigu.
- Li depo facher carchi dimanda. Mi rispondat in taca. Cada indìssiu podet esser importante pro sas indazines. Non trascuret nudda. Mi niet totu su chi ischit.
- Tzertu, tzertu, comente cheret.
- Conoschiat su connadu in antis de si cojubare cun sa sorre?
- Non fimus cumpanzos, ma lu conoschia. Fit a sa manu cun totus.
- Li costat chi apet apidu raportos cun atera pitzoca?
- No isco. Ite raportos intendet isse?
- Raportos particulares. Carchi amoradura, a nde narrer una.
- Sa pitzocas non li mancabant. Totus si l'inghiriabant, ma no isco fintzas a ite puntu arribabant.
- Conoschet Tzicanzela Murja?
- La conosco. Est ragioniera no isco in cale ufìssiu. Fint amicones cun Bennardu. Istabant semper paris, cando fint istudentes.
- Amorande, cheret narrer?
- Podet esser puru. Indiosada issa nde fit de tzertu. E non fit s'unica.
- Nde conoschet calicuna in particulare?
- Non mi nde benit a conca manc'una.
- Nessi una cumpanza.
- No abamus sas matessi cumpannias.
- Pessat chi s'amichentzia de sennor Bennardu cun Tzicanzela esseret de impinnu mannu?
- Fortzis. Totu lu invidiabant ca fit una bella pitzoca.
- Ischit si atere bi teniat a custa pitzoca, a puntu de nd'esser zelosu, de si ponner carchi puntillu in conca? Sunt cosa chi podent capitare interi sos zovanos ...
- Custu non mi costat.
- E sa sorre est istada mai indiosada o isposa cun atere, in antis chi cun sennor Bennardu?
- A su ch'isco, no.
- Bi pesset bene. Non cherjo narrer chi esseret carchi cosa de ufiztiale, ma un'indiosamentu ecante fora de su normale.
- Maria non fit sa tipa chi si lamentabat de custas cosas. Podet esser puru chi esseret indiosada de atere, ma non l'at mai dadu a bidere.
- Non b'esseret carchi zovanu chi la cheriat, namus, a per fortza? Issa puru fit una bella pitzoca. Podet aer dadu corcofica a calicunu chi bi teniat a beru.
- Sennor cumissàriu, ego non b'apo mai dadu cara e Maria non si nd'est mai bocada.
- Podiat esser calicunu chi bi beniat a domo sua.
- Non mi nde so mai abizadu.
- A parrer suo, chie podiat aer interessu a rughinare sennor Bennardu? Cun chie podiat aer unu contu in suspesu?
- Chi calicunu b'esseret, podet esser puru, s'invidia non mancat mai.
- Non si tratat petzi de invidia, s'est, est cosa manna. Sennor Bennardu traballabat in sa Radiu Macumele; carchi inimicu si lu depet aer fatu o nono?
- Bennardu non traballabat in su Radiu e sa collaborassione sua za fit paca. Non s'interessabat de sas notissias chi beniant trasmissas.
- Peroe nde fit su responsdabile.
- Custu est beru, ma sas notissias non fint anonimas; fint firmadas dae sos currispundentes e collaboradores e totus ischiant chie sunt.
- Apo cumpresu. Miret cussu mucadoreddu, ischit de chie est? L'at mai bidu in mano de sennor Bennardu?
- No. No amento de bi liu aer mai bidu.
- No. Non lu tochet. No est importante. Mi niet: chie podiat aer interessu a nch'eliminare a sennor Bennardu?
- Nemos, chi ego isca. E chie podiat aer unu interessu simile? Ite mi cheret narrer, sennor cumissàriu, chi l'ant mortu? Azes ischidu carchi cosa istanote?
- No,no. Istet calmu. Peruna notìssia. Ischimus petzi chi nche l'ant picadu. Est chi cada indìssiu non est pretziosu pro li sarbare sa bida e su patrimoniu e s'est possibile pro arrestare cussos delinquentes. Custu nos interessat, puru si isse est pessandew chi l'apent lebadu pro nch'eliminare.
- No,no. Ego non so pessande custu. Mi pare chi custu isse mi cherjat facher credere.
- Tranchillu. Non semus galu a custu puntu, mancari totu podet sutzeder in un ricatu. In concrusione isse negat chi si potat tratare de un'omine ch'apet apidu una mezzana corcofica o de una femina ingannada dae sennor Bennardu, in pitzinnia ...
Su cumissàriu ischiat chi in tempos colados, non pro un'ingannu, ma pro aer e bia contadu in poesia sa beridade e de aer abirgonzidu una una zovana de bona familia, unu poeta locale l'aiant pacadu cun un'ispinta in unu trocu malu. Sos malumore pro amore non fint gai fatzile a ismaltire in sa bidda de Macumele e mancari b'esser coladu unu seculu dae tando a como, non s'ischit mai. Sa zente non cambiat gai in presse e sos sentidos mescamente abarrant.
Ma Sirigu negat semper e totu. In cussa diressione b'aiat pacu ite facher. Tando nde tentat un'atera.
- Isse est andadu a s'Alighera cun sennor Bennardu, zustu zustu eris manzanu. Non li paret curiosu chi propiu eris sero nche l'apent picadu, eris sero cando s'est ischidu chi li fit naschida sa pitzinna? Chie podiat ischire de sa ghirada?
- No est cosa ch'isco.
- Ischit si per casu b'at apidu malumores in famìlia pro sa partimenta de sos benes de su zaju de Bennardu?
Sirigu sichit in sa negativa e su cumissàriu si bidet custrintu
a nche la secare in truncu; lu litzentziat e issu puru si nd'andant.
(Mario Sanna: Bennardu)